Geen wijnproducerend land heeft de laatste decennia zulke grote veranderingsprocessen ondergaan in
enologische ontwikkeling als Italië.
Moderne vinificatiemethodes vervingen steeds meer een aantal traditionele technieken.
Niet in de laatste plaats door de nieuwe generatie jonge wijnmakers.
Lagere opbrengsten bij de kwaliteitsbewuste en steeds meer internationaal georiënteerde producenten.
Italië bezit de grootste diversiteit aan druivenrassen in vergelijking met enig ander land,
voornamelijk dankzij " terroir " en een zeer divers microklimaat.
Geen bombardement van vrijwel overal toepasbare mondiale varieteiten als Merlot, Cabernet, Chardonnay en Sauvignon.
De vooruitgang bij de witte wijnen is over de gehele linie verbluffend.
Het veelgehoorde " Italie heeft de grootste wijnproduktie " is niet zozeer van toepassing.
Die is de afgelopen decennia sterk veranderd. Betere selectie met minder opbrengsten.
En gerooid werden wijngaarden die niet de juiste ligging kwa bodem hadden.
Zo is bv de produktie in sommige regio's met name in de jaren 90 sterk gereduceerd.
Daar staat tegenover dat met name in het zuiden nog uitstekende terroir lang onbenut bleef waar op uitgebreide schaal aanplant heeft plaatsgevonden.

Van de opkomst van nieuwe wijnlanden heeft Italie niet te duchten, sterker nog, Italie profileert zich dan juist
bij uistek als het land met de oneindige verscheidenheid aan wijnen.